Historia outdooru jako formy komunikacji zewnętrznej związana jest z wielkimi i przełomowymi wydarzeniami. Piętnasty wiek za sprawą Gutenberga pozwolił na wyjście z reklamą "w miasto" za pomocą druku ulotek. A wywieszenie przez Lutra, też na drzwiach katedry, nie było niczym innym niż komunikacją za pomocą outdooru (w przenośni i dosłownie). Wiek osiemnasty, w którym dopracowano proces litografii, zaowocował powstaniem pierwszych plakatów ilustrowanych. Niespełna sto lat później firma Jared Bell'a drukująca plakaty cyrkowe wykonała pierwszy plakat zewnętrzny o powierzchni powyżej 50 stóp kwadratowych. Od tego czasu datuje się nieprzerwaną popularność outdooru jako nośnika reklamowego.

W krajach mniejszej zamożności outdoor pełni dodatkowo inną niż komunikacyjna rolę - stając się zbawieniem dla oka zasłania braki budżetowe miast. Rozjaśnia niejako monotonną rzeczywistość. Ma outdoor również przeciwników krzyczących o zaśmiecaniu urbanistycznego porządku miast, o szkodliwym jego wpływie na estetykę. Naturalnie wiele zależy od tego, co na nim zawiśnie, co aktualnie jest emitowane. Wyobraźmy sobie jednak, że nie ma na nim nic. Pozostaje całkiem czysty - biały, dziewiczy outdoor. Czy miasto zasilone w taki sposób bielą może być brzydkie? Prawdopodobnie nie, a więc ocenę outdooru jako nośnika należy bezwzględnie oddzielić od tego, co na nim jest przedstawione. 

Sądzę, że outdoor jako nośnik informacji jest potrzebny, a przy umiejętnym jego użyciu, kreatywnym zastosowaniu może być nieocenionym partnerem w ucieczce od banału. Tak szybko rozwijające się kontekstowe używanie mediów nada outdoorowi niebawem zupełnie inny wymiar, całkowicie go reformując, na co czekam z prawdziwą niecierpliwością.